Page 84 - Index Pottery of Dvaravati Period - Professor Emerita Dr.Phasook Indrawooth
P. 84

บทที่ 3 ภาชนะดินเผาสมัยทวารวดี | 69



                                            สำหรับหม้อน้ำมีพวยที่มีการขุดพบจากแหล่งชุมชนโบราณใน

                                     วัฒนธรรมทวารวดีนั้นมีหลายขนาดทั้งขนาดเล็กและใหญ่ จึงน่าจะสันนิษฐานได้
                                     ว่าหม้อน้ำขนาดใหญ่ จึงน่าจะสันนิษฐานได้ว่าหม้อน้ำขนาดใหญ่อาจจะใช้เป็น

                                     หม้อน้ำในชีวิตประจำวัน แต่หม้อขนาดเล็กคงจะใช้ในกิจพิธีทางศาสนาแต่แบบ

                                     ที่พบมากคือแบบที่ 1 ส่วนแบบที่ 2 นั้นพบน้อย เนื่องจากเป็นแบบที่ใช้ในกิจพธี
                                                                                                     ิ
                                     เท่านั้น

                   ความแพร่หลาย  :  ภาชนะมีพวยมีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่าหม้อกุณฑี คำว่า “กุณฑี” มาจากคำภาษา
                                                                                            39
                                     สันสกฤตว่า “กุณฑ” แปลว่าหม้อน้ำหรือกะโหลกน้ำของนักธรรม  กุณฑีเป็น
                                     ชื่อเรียกหม้อน้ำมีพวยในประเทศมาเลเซีย และชาวอินโดนีเซียก็ใช้เรียกหม้อน้ำ

                                     มีพวยของตนเช่นกัน แต่ออกเสียงเพี้ยนเป็น เคนดี (Kendi) ดังนั้นคำว่า กุณฑี
                                     หรือ เคนดี จึงเป็นคำที่นิยมใช้เรียกหม้อน้ำมีพวยที่พบในมาเลเซีย อินโดนีเซีย

                                     ตลอดจนในคาบสมุทรภาคใต้ของไทยด้วย


                          หม้อมีพวยปากผาย (Spouted pot) (แบบที่ 1) เป็นรูปแบบที่แพร่หลายมากในดินแดน

                   เอเชียอาคเนย์ ในประเทศไทยนั้นเริ่มปรากฏในวัฒนธรรมทวารวดี อย่างไรก็ตามในขณะนี้ยังมีการ
                   ถกเถียงกันอยู่ว่า เป็นรูปแบบที่ถือกำเนิดขึ้นในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์นี้เอง หรือเป็นรูปแบบต่างชาติซึ่ง

                   มีผู้นำเข้าเผยแพร่แล้วได้รับความนิยมกว้างขวางในภูมิภาคแถบนี้

                                                                                                     40
                          นักปราชญ์ตะวันตกมีความเห็นว่าน่าจะมีต้นแบบมาจากหม้อน้ำโบราณของอินเดีย
                   แต่นักปราชญ์ตะวันออกโดยเฉพาะผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องถ้วยชาวอินโดนีเซียมีความเห็นว่าน่าจะเป็น

                   รูปแบบพื้นเมืองของชุมชนโบราณในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์นี้เอง  แต่ผู้เขียนมีความเห็นว่าน่าจะมี
                                                                         41
                   ต้นแบบจากหม้อน้ำโบราณของอินเดีย เนื่องจากได้ขุดพบหม้อน้ำมีพวยรูปแบบนี้จากแหล่งโบราณคดี

                   ของอินเดียตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งมีอายุราว 2,000 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงแหล่งโบราณคดี

                   ยุคประวัติศาสตร์และพบว่าเป็นรูปแบบหม้อน้ำที่แพร่หลายมากในอินเดีย ทั้งภาคเหนือและภาคใต้
                                                                                            42
                   ตั้งแต่สมัยพุทธกาล (600 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 (พุทธศตวรรษที่ 13)









                          39  กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ, สสกฤต-ไท-อังกฤต อภิธาน (กรุงเทพฯ: กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ, 2511), 270.
                          40  Spinks, Charles Nelson, The ceramic wares of Siam (Bangkok: Siam Society Bangkok, 1965), 55 – 60.
                          41  Adhyatman, Sumarah, Keramik kuna yang ditemukan di Indonesia : berbagai penggunaan dan
                   tempat asal: Antique ceramics found in Indonesia : various uses and origins (Jakarta: ceramic Society of
                   Indonesia, 1981), 184 fig. 33.
                          42  Prasad Singh, R.C., “Spouted Vessels in India,” in Potteries in Ancient India, 118 – 123.


                                                                     ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ผาสุข อินทราวุธ
   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89