Page 61 - Index Pottery of Dvaravati Period - Professor Emerita Dr.Phasook Indrawooth
P. 61

บทที่ 3 ภาชนะดินเผาสมัยทวารวดี | 46



                                 1) กลุ่มเนื้อละเอียด (ดูรูปที่ 13, รูปที่ 15 ใบกลางและดูลายเส้นที่ 7 หมายเลขที่ 1 -

                   5, 7, 11, 12)
                   เนื้อภาชนะ      :  เนื้อละเอียดมีความหนาตั้งแต่ปานกลางถึงบางมาก

                   ผิวภาชนะ        :  เรียบ มีสีส้มอ่อน ครีม

                   การตกแต่ง       :  ตกแต่งผิวนอกด้วยการจุ่มน้ำดินทำให้ผิวเรียบและมีสีสดใส
                   รูปแบบ          :  เป็นหม้อขนาดเล็กทรงกลม มีทั้งแบบก้นกลมและก้นแบน ปากมีขนาดเส้นผ่าน

                                     ศูนย์กลางประมาณ 6 - 10 เซนติเมตร
                   ประโยชน์ใช้สอย  :  ดูจากขนาดที่ค่อนข้างเล็กน่าใช้ใส่ของพิเศษบางอย่าง เช่น เครื่องประดับของ

                                     สตรี เครื่องเซ่นไหว้หรือของหอม บางในอาจจะใช้เป็นโกฏิ (funerary vessel

                                     or urn) สำหรับใส่ขี้เถ้าและกระดูกที่เหลือจากเผาแล้วเพื่อไปฝังดิน (ดูลายเส้น
                                     ที่ 7 หมายเลขที่ 7, 13)

                   ความแพร่หลาย  :  (ดูรายละเอียดในกลุ่มเนื้อหยาบ)


                                 2) กลุ่มเนื้อหยาบ (ดู

                                 รูปที่ 15 ใบซ้ายและขวา ดูลายเส้นที่ 7 หมายเลขที่ 6, 8, 9, 10)
                   เนื้อภาชนะ      :  เนื้อหยาบหนาขึ้นรูปด้วยมืออย่างหยาบ ๆ

                   ผิวภาชนะ        :  ขรุขระ มีสีออกสีดำเป็นส่วนใหญ่

                   การตกแต่ง       :  ไม่ม  ี
                   รูปแบบ          :  เป็นหม้อก้นกลมขนาดเล็กมาก เส้นผ่านศูนย์กลางของปากหม้อ ประมาณ 6 - 7

                                     เซนติเมตร
                   ประโยชน์ใช้สอย  :  ส่วนใหญ่ใช้เป็นโกฏิใส่กระดูกและขี้เถ้าที่เหลือจากเผาแล้วนำไปฝัง เนื่องจากขุดพบ

                                     เศษกระดูกที่เผาแล้วและขี้เถ้าในหม้อเหล่านี้ (ดูลายเส้นที่ 7 หมายเลขที่ 6, 8, 10)

                   ความแพร่หลาย  :  สำหรับกลุ่มหม้อที่ใช้ในโอกาสพิเศษนี้ โดยเฉพาะหม้อที่ใช้เป็นโกฏิใส่กระดูก
                                     และขี้เถ้าเพื่อนำไปฝังนี้เป็นวัฒนธรรมที่รับมาจากอินเดียอีกต่อหนึ่งซึ่งในอนเดีย
                                                                                                 ิ
                                     เองนั้นมีหลักฐานว่ารู้จักนำขี้เถ้าและกระดูกที่เผาแล้วไปใส่หม้อดินเผาขนาดเล็ก
                                     แล้วนำไปฝังดินตั้งแต่ก่อนคริสตกาลถึง 2,000 ปี (2,000 B.C.) ดังปรากฏจาก

                                     หลักฐานการขุดค้นแหล่งชุมชนโบราณที่เมืองฮารัปปา (Harappa)  เป็นต้น
                                                                                              30
                                                                                            31
                                     และเป็นวัฒนธรรมที่ปฏิบัติสืบต่อมาจนถึงสมัยคุปตะและหลังคุปตะ  และแพร่
                                     เข้ามาในวัฒนธรรมทวารวดี



                          30  Vats, Madho Sarup. Excavations at Harappa : being an account of archaeological excavations at
                   Harappa carried out between the years 1920 - 21 and 1933 - 34 (Varansi: Bhartiya Publishing House, 1974), 161.
                          31  Rao, S. R., Excavations at Amreli, a Kshatrapa-Gupta town (Baroda: Baroda Museum and Picture
                   Gallery, 1966), 71 – 73, fig. 20.


                            ดรรชนีภาชนะดินเผาสมัยทวารวดี
   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66