Page 106 - Index Pottery of Dvaravati Period - Professor Emerita Dr.Phasook Indrawooth
P. 106

บทที่ 3 ภาชนะดินเผาสมัยทวารวดี | 91



                                การตกแต่งลายหม้อด้วยลายเชือกและเครื่องจักสานนั้นนอกจากจะให้ความสวยงาม

                   แล้วยังให้ประโยชน์แก่การหยิบจับเพื่อไม่ให้ลื่นมืออีกด้วย
                   เนื้อภาชนะ      :  เนื้อค่อนข้างหยาบและแกร่งมีความหนาปานกลาง

                   ผิวภาชนะ        :  ผิวขรุขระ มีสีตั้งแต่สีชมพู แดงอมส้มจนถึงสีน้ำตาลอมแดงและสีเทา

                   รูปทรง          :  ส่วนใหญ่เป็นลายตกแต่งภาชนะประเภทหม้อก้นกลมและหม้อมีสัน สำหรับลาย
                                     เชือกทาบในแนวดิ่งจะเป็นลายตกแต่งภาชนะประเภทหม้อก้นกลม

                   ความแพร่หลาย  :  ภาชนะที่ตกแต่งด้วยลายทาบเป็นลายเชือกหรือเครื่องจันสานนี้ปรากฏมานาน
                                     แล้ว เริ่มปรากฏตั้งแต่สมัยวัฒนธรรมก่อนประวัติศาสตร์และพบทั่วไปในแหล่ง

                                     อารยธรรมเก่าแก่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียตะวันออกและเอเชียเหนือ

                                     ซึ่งนักปราชญ์ต่าง ๆ ลงความเห็นว่าน่าจะถือกำเนิดมาจากการผลิตภาชนะดิน
                                     เผารุ่นแรกซึ่งเชื่อกันว่าน่าจะเกิดจากเทคนิคการใช้ดินกดทาบบนตะกร้าหวาย

                                     เพื่อขึ้นรูป (Clay-lined bags and baskets) ซึ่งเทคนิคโบราณนี้ในบางแห่ง
                                     ยังคงนิยมทำสืบต่อควบคู่กันมากับเทคนิคอื่น ๆ ที่วิวัฒนาการแล้ว แต่ในบาง

                                     แห่งก็เลิกไปเมื่อมีเทคนิคใหม่ ๆ เข้ามาแทนเช่นในประเทศจีน  จะปรากฏอยู่
                                                                                         75
                                     ในยุคโบราณเพียงช่วงเดียว เมื่อเทคนิคการผลิตเครื่องปั้นดินเผาของจีนเจริญ
                                     ขึ้นแล้วก็เลิกราไป ส่วนในประเทศไทยนั้นพบแพร่หลายมาตั้งแต่ยุคก่อน

                                     ประวัติศาสตร์  ที่เก่าที่สุดได้จากการขุดค้นที่ถ้ำผี จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีอายุ
                                                 76
                                     ประมาณ 10,000 ปี ถึง 8,350 ปีมาแล้ว  ซึ่งเก่าแก่พอ ๆ กับที่พบที่
                                                                          77
                                     เกาะไต้หวัน และในประเทศเวียดนามจัดเป็นรูปแบบที่สืบต่อมาจนถึง

                                     ยุคประวัติศาสตร์ในประเทศไทยและพบมากจากแหล่งชุมชนโบราณสมัยทวารวดี
                                     ทุกแห่ง คงเป็นเทคนิคการตกแต่งที่นิยมใช้ในชีวิตประจำวันของชุมชนเนื่องจาก

                                     พบเป็นจำนวนมาก และเทคนิคการตีลายหม้อเป็นลายเครื่องจักสานก็ยังคงเป็น

                                     แบบนิยมต่อมาโดยไม่ขาดตอนจนปัจจุบัน   โดยเฉพาะหม้อดินเผาที่ผลิตขึ้น
                                                                        78
                                     ตามชนบทของไทยทุกแห่ง










                          75  ผาสุข อินทราวุธ, “การศึกษาภาชนะดินเผาจากแหล่งขุดค้นที่บ้านคูเมือง,” หน้า 36 ดูรูปที่ 50.
                          76  Kwang-chih Chang, The archaeology of ancient China (New Haven: Yale University Press, 1986),.
                          77  Heekeran, H. R. van and others. Archaeological excavations in Thailand, Vol.II, Ban Kao, 83 – 84, pls.
                   114 – 115.; สุด แสงวิเชียร และวัฒนา ศุภวัน, เครื่องปั้นดินเผาจากถ้ำเขาสามเหลี่ยม กาญจนบุรี, 22 รูปที่ 60.
                          78  Gorman, Chester, “Excavation at Spirit Cave, North Thailand: Some Interpretation,” Asian Perspectives
                   Vol. 13 (1970): 79 – 107.


                                                                     ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ผาสุข อินทราวุธ
   101   102   103   104   105   106   107   108   109   110   111